Eg har skrive om likt og ulikt på denne bloggen. Om neper, tapet, reiser og mykje anna, men lite om familie og andre personlege forhold.  I det siste har det vore taust. Det har si forklaring. I førjulstida la sonen min ut på si siste reis. Berre 47 år gamal skulle han hatt mange gode år framføre seg. Og han skulle også ha hatt mange gode år bak seg. Slik vart det ikkje. Livet hans tok slutt i Oslo 12. desember, utan at han kom til medvit etter den tragiske hendinga med hjertestans natt til 6. desember. Trass den beste behandlinga som er å oppdrive her i landet, på Ullevål sykehus, kunne han ikkje bergast.

Det vart ein vakker gravferdseremoni i eit fullsett kapell på Møllendal i Bergen den 4. januar. Det er først når ein sjølv står i det at ein forstår kor mykje det betyr at folk møter opp og viser si deltaking. Ikkje minst var det rørande at dei møtte opp, dei som hugsar Gjert frå barne- og ungdomstid.

I kapellet heldt eg ein minnetale, som eg gjengir under, i lett redigert versjon.

«For knapt seks år sidan stod eg og skulle seie nokre minneord i mi mor si gravferd. Ho vart nesten 97 år gamal. Ikkje tenkte eg vel den gongen at eg om få år skulle gjere det same om sonen min på 47 år. Eller – det er kanskje ikke heilt sant? For det skal ikkje leggjast skjul på at det har vore nokre slike tankar. Det har vore mange utfordringar opp gjennom åra. Men i dag er det viktig at ikkje dette skuggar for dei gode minnene. For dei er mange.

Dei som har kjent Gjert frå barneåra vil hugse ein artig og sjarmerande gutt, som var nysgjerrig, open og tillitsfull. Han likte seg godt blant dei vaksne. Særleg snurra han dei to bestemødrene sine rundt lillefingeren, både mormor i nord og farmor i Bergen. For etter at vi foreldre skilde lag og Gjert vart buande hos meg, heldt han god kontakt med fars familie. Han fekk også etter kvart ein bonusfamilie, der Bjørn sine foreldre gjekk under namnet Bjørnemor og Bjørnefar. Han var spesielt på bølgelengde med Bjørns bestemor, som han kalla «den falske oldemoren».

Han spurte og grov om alt muleg, var spesielt interessert i verdensrommet, steinar, plantar og dyr, og då spesielt utdøydde dyr som dinosaurer og liknande. Dei litt spesielle interessene heldt seg opp i vaksen alder. Han slukte populærvitskaplege tidsskrift, var kunnskapsrik og opptatt av mange ting, alt frå framande religionar til historie og byplanlegging. Han hadde glimt i auget og ofte ein god replikk.

I barneåra vart dei fleste feriane tilbrakt hos besteforeldre og onkel i Bardu. Der hadde han det kjekt saman med jamnaldrande slektningar på nabogardane.  Dei hoppa i høyet og hadde mykje moro saman. Når ferien nordpå var slutt og det var på tide å vende tilbake til Bergen, skulle ein kanskje tru at dialekten hans var påverka av opphaldet nordpå. Tvert i mot, då var det helst kameratane nordpå som snakka bergensk! 

Sine første ski fekk han i julegave der oppe. Gjert var ingen stor skiløpar, vestlandsvintrane får ta mykje av skylda for det.  Men vi var da på ein del skiturar både i vest og i nord.  Han var totalt fryktlaus på ski. Han sette utfor bakkane med dødsforakt, utan tanke på konsekvensane. Forbausande ofte heldt han seg på beina. Kan hende eit frampeik om kva som venta seinare i livet? Og han hadde jernhelse, var aldri sjuk.

Forutan feriane i nord var vi også på fleire turar utanlands. Som tiåring sykla han 50 mil gjennom Nederland på juniorsykkel.  Vi var på øyferie i Hellas, der han fryda seg som skuterpassasjer – han likte fart og spenning. Og han fekk utfalde seg i vatnet. For han likte godt å svømme, og gjekk ei tid regelmessig på svømming på Stemmemyren. Som fjortenåring var han med oss på ferie i England. Der fekk vi med oss litt av kvart, både kanalbåt, Stonehenge og ikkje minst platebutikken i London der han tilbrakte timesvis mens vi pent måtte finne oss i å vente. For då var interessen for heavy metal allereie vekt. Det var dette som vart hans musikksjanger, og då meir spesifikt varianten «thrash metal».

Det vil kanskje overraske mange at Gjert også spela fiolin i Hellen skoles orkester fram til han begynte på ungdomsskolen. Seinare i musikarkarrieren var det slagverk som vart instrumentet hans. Og som kanskje passa betre for ein med uro i kroppen. Trommiskarrieren starta i slutten av tenåra og varte nokre år etter det. Saman med to andre spela han i bandet som fekk namnet «Psycho Syndrome». Dei var til og med på turne i Sverige, Tyskland og Belgia. Når det gjaldt musikk hadde han jo også faren som støttespelar. Gjert hadde ei god penn og avslørte eit talent som tekstforfattar. Han heldt fast på draumen om å spele i band heilt til de siste åra. 

I Sierra Nevada, Spania

På Tenerife

Han var også ein dyktig fotograf. På en vandretur i Sør- Frankrike saman med oss som 16-åring hadde han fått overta mitt gamle speilreflekskamera. Her tok han blant anna imponerande nærbilete av blomar og sommerfuglar. Han kunne kanskje blitt ein god naturfotograf? Planteinteressa heldt seg opp i vaksen alder, med ein spesiell kjærleik for insektetande plantar. Han skulle kanskje vore gartnar? 

Det vart dessverre inga yrkesutdanning for Gjert. For etter at barneår og tidlege ungdomsår var tilbakelagt og den obligatoriske skolegangen avslutta, begynte han å gå sine egne vegar.  Den vidaregåande utdanninga vart avbroten, selv om han seinare tok ein del fag. Han begynte å utfordre grenser og gjorde nokre val som førte på villspor. Han valgte å flytte heimefrå då han vart myndig, i første omgang ikkje lenger enn til ei leilegheit i farens hus i Sandviken, men seinare skulle det bli mange ulike bustader.

Det skjedde også positive ting. Det var stort for Gjert da sonen blei født i 1998. Det var eit vendepunkt, og no fulgte også en god periode i hans liv. Han skaffa seg leilegheit og hadde forventningar til framtida. Men forventningane vart ikkje innfridd, av ulike grunnar.

Gjert si leilegheit vart ein magnet for mange, og dette fekk negative konsekvensar.  For han hadde vanskeleg for å seie nei. Eit særtrekk var at han tok parti for dei svake. Han gjorde ikkje forskjell på høg og låg. Han var heller ikkje redd for å ta kontakt med og synge ut for maktpersonar når han syntes det var grunn til det. Han hadde sine sterke meiningar om mangt og mykje, og hausta nok ein del motbør av den grunn. 

Gjert sitt vaksne liv vart broket, og han fekk ikkje nytta dei ressursane han hadde. Han var ofte lei seg, frustrert og oppgitt over at ting ikkje ville ordne seg og at ønskjene hans ikkje let seg oppfylle. Han prøvde å døyve dette på sin måte. Dei siste åra var særleg vanskelege. Gjert var jo også ein person det ikkje alltid var så lett å forholde seg til og halde kontakten med. Det siste året hadde han dessverre minimal kontakt med familien.

Kaffekos jula 2010

Siste besøket heime hos mor i 2018

Han tok fleire gongar turen til Oslo, også denne førjulsvinteren. Det ble det hans siste tur.  Vi var til stades på Ullevål sjukehus dei siste dagane før han døydde den 12. desember. Dagen etter prøvde vi å oppsøke stader der han hadde vore like før. Det viste seg at han, dagen før natta dette tragiske skjedde, hadde vore på Espresso House i Henrik Ibsensgate, som ligg oppe ved Slottsparken. På vegen opp til kafeen er fortauet dekorert med kjente Ibsen-sitat, blant anna frå Peer Gynt. Det er nok mange sitat her som kunne passe til Gjert. Tilliks med Peer Gynt var han jo ein vagabond som gjorde ei rekkje uheldige val. Ein av de mest kjente passasjane frå skodespelet er der Peer blir samanlikna med ein løk, som får skrella av lag etter lag uten at ein kjem inn til ei kjerne. Gjert var også ein samansett person. Men i motsetnad til Peer hadde han faktisk ei kjerne. Inst inne var Gjert en god person, og det er slik vi vil minnest han.»

Mørk sky over Ullevål

Espresso House, Henrik Ibsensgt

I Ekebergveien vart det hjertestans

Forteljinga om Gjert er sjølvsagt mykje lenger enn dette. Dette er eit utval, mest frå dei beste åra. Mykje lyt vere usagt. Og som diktaren Olav H. Hauge sa: «Kom ikkje med heile sanningi».

Livet må gå vidare. Ein må puste inn og ut. Nett no pustar eg ut i rolege vinterlege omgjevnader på min plass i nord. Og om eit par dagar set vi kursen mot Tromsø der vi satsar på å få sett nokre filmar under filmfestivalen som pågår. Treffe folk og kjenne på utelivet, før vi igjen set kursen mot Bergen. Når tida er inne kjem eg nok tilbake på bloggen med andre tema. Men hendingar som dette er tøffe saker, som krev si tid.