Eg har alltid vore glad i bøker. Det ber huset preg av. No må bokhyllene slankast, det er ikkje mogleg å dra alt med seg til den nye leiligheita, som ikkje har kjellarstove med bokhyller på kvar vegg frå golv til tak. Riktignok har det vore luka i hylla tidlegare, der sto mellom anna ein god del bøker som eg hadde gløymt å avbestille den tida eg var med i bokklubb. Men hyllene har forlengst fylt seg opp att.

Internett har snudd opp ned på mykje. Tidlegare var det eit krav at alle møblerte og opplyste heimar måtte ha leksikon, kven hugsar ikkje leksikonseljarane som kom på døra og lokka med avbetaling på gunstige vilkår? No er det ingen som vil ha desse mursteinane, dei har lidd same skjebne som dinosaurane. Der dei tidlegare hadde ein viktig støttefunksjon i kunnskapssamfunnet, er dei no redusert til i beste fall å bli støtte for bordplater og hyller, for dei som er kreative og ikkje vil bruke pengar på Ikea eller Bohus. Så kva gjer ein med oppslagsverka som no breier seg i hylla?

Vi inviterte til sjølvplukk av bøker vi hadde vurdert til ikkje å forsvare plassen i hylla. Biletet under er tatt etter at dei hadde forsynt seg av det vi hadde lagt ut på tralla og hylla til venstre. Det er mykje att!

Å kvitte seg med Store norske leksikon er å seie farvel til ein æra, med sorg i hjartet. Men det nyttar ikkje å vere sentimental. Dei lyt ut, dei med, saman med dusinvis av bøker som eg er realistisk nok til å erkjenne ikkje kjem til å bli lest. Det er ikkje alt som har tålt tidas tann. Krimbøker ligg dårleg an. Så er det å velje ut dei som skal få forsvare sin plass i hylla. Då gjeld det å føresjå kva som har klassikarpotensiale. Nokre bøker vil òg ha verdi som føredøme og referansar for dei som skriv sjølve.

Rydding i bokhylla er no berre ein av aktivitetane vi held på med no i førjulstida. På nyåret blir det hussal og flyttesjau og ein lyt spare på kreftene. Julefeiringa er allereie gjennom fleire år nedskalert her i huset, og no er det attpåtil koronajul for andre år på rad, med nedstenging og restriksjonar på sosialt liv. Men nokre faste element må med. Eg held fast på den heimelaga sylterullen og lammerullen, samt tre-fire kakeslag.

I år må det lukast i julepynten som ligg i kasser som opptek altfor mykje plass. Det minkar både på rom og tid for oss som nærmar oss støvets år. Neste stasjon etter leilegheita i Biskopshus blir kanskje eit rom på sjukeheimen. Men før det kjem så langt, er det litt av kvart å halde på med og interessere seg for. Eg har i eit tidlegare innlegg skrive om mitt gjensyn med symaskina. Det er enno saker i skap og kister det kan lagast noko av. Eg har sydd om ein drakt frå tidleg åtti-tal, ei tid då ein ikkje sparte på volumet i klesstilen. Det var skulderputer og over-sized og dermed litt stoff å ta av, sjølv om det no er eit anna volum på ho som skal iføre seg det omsydde plagget.

Som sagt, det er mykje å halde på med. Eg har dei siste åra sysla med litt skriving. Også i år fekk eg med eit bidrag i ein antologi, som høveleg nok for denne tida heiter «Julemirakler». I stykket «Huset» uttrykker eg tankane hos eit fråflytta hus i utkant-Noreg i juletida. Tidlegare har eg bidrege med «Biletminne» i antologien «Tidsvitne» og «Forboden frukt» i «Kjærlighet i koronaens tid». Alle desse kan kjøpast her. Eg held også på med eit anna prosjekt, som bygger på historia eg har skrive om før i innlegget Haugianerslekt i Målselv.

Det er forresten meir ein kan bruke bøker til i desse tider. Nokre bibliotek har satsa på nålefrie tre. Men for oss blir det vel helst gran i år også.

Då avsluttar eg med å ønske alle ei god jul med yndlingsnissane mine som skal få vise seg fram offentleg også i år, på saueskinn av spelsau frå Vinje i Telemark, der min tidlegare gode kollega Signe har slått seg ned i heimbygda.