No har bloggen vore i dvale sidan i våres. Når sommaren snart går mot slutten er det sanneleg på tide å vekke han til live att. Eg gjorde eit forsøk midtsommars, men vart stoppa av at verktøyet ikkje fungerte slik det skal. Som om ikkje det var nok, ville heller ikkje tastaturet på IPaden samarbeide. Etter mykje att og fram viste det seg at trøbbelet på Mac’en kom av at eg ikkje hadde oppdatert operativsystemet på ei god stund. Det krevst alltid litt mot å sette i gang med omfattande oppdateringar, kva om alt krasjar? Det gjekk bra, og eg fekk også nytt tastatur på IPaden kostnadsfritt. Men det er eit tankekors at det i denne digitale tidsalder då det forventast at alle skal vere på nett, er mange som av ulike årsaker ikkje maktar å følgje med i svingane og som til slutt blir sittande med forelda utstyr og ubrukbare system. Og har du for gamal datamaskin stoppar også moglegheitene for oppdateringar. Eg vonar det etter kvart blir større merksemd på den digitale utanforskapen som er ein realitet for mange grupper i dagens samfunn.

Men nok om det. No er eg på mitt andre besøk nordpå denne sommaren. Det første i juni for å utføre våronn på eigedomen og nyte forsommarens gleder. Så eit lengre mellomspel heime i Bergen og omland før vi i slutten av juli kunne køyre av garde på sommarens siste etappe i nord. Og her er eg i skrivande stund, mens eg ventar på at godvêret skal kome att og blåbæra haustast. Årets molter er i hus (det vart litt meir enn vist på biletet under).

Forsommar i villmarkskommunen Bardu

No vil det føre for langt å kome med utfyllande oppsummering av sommaren 2021, det får bli nokre smakebitar. Eg har i løpet av tida som er gått sidan sist hatt ein del tankar om tema eg ville ta opp. Då eg var her i juni og skulle gå den vanlege turen opp lia, fekk eg sjå på nært hald kva spor moderne maskinell skogsdrift let etter seg i naturen. No er det lovfesta at det skal ryddast og istandsetjast etter avslutta drift, men eg er usikker på om såra er grodde i mi levetid. Eg er sjølvsagt ikkje motstandar av å utnytte skogsressursane og å opne opp i tilgrodd landskap. Men kan det ikkje gjerast på eit meir skånsomt vis?

Det vart eit slit opp lia, men vi kom oss omsider til rasteplassen på Kvilarstenen og kunne nyte synet av ein enno snødekt Hjerttind og nyutsprungen lauvskog.

Bardu kommune profilerer seg som villmarkskommune. Her er både nasjonalpark (Rohkunborri) og rovdyrsenter som er samlokalisert med Polar park, verdas nordlegaste dyrepark. Her er store utmarksareal og utmerka tilhøve for friluftsliv, jakt og fiske. No har det seg slik at her også er sauebønder, nokre av dei har sauebeite farleg nær inntil forvaltningsområdet for bjørn. Bjørn og sau er ein uheldig kombinasjon. Svoltne bjørnar som kjem ut av hiet på vårparten ser seg gjerne om etter lett tilgjengelege kaloriar. Om dei kjem over ein saueflokk er det lett å la seg friste, og då helst av dei mest fetthaldige delane utan ull, slik som til dømes jur.

Det er ikkje greit for bonden å finne dyra sine sundrivne. I den oppheita diskusjonen som gjekk føre seg i Indre Troms i sommar var det fleire som meinte bjørnen er ein lystmorder, som gjer slikt for moro skuld. Vekk med heile bjørnestammen, meinte somme. I alle fall må han sjå til å halde seg unna beiteprioritert område. Ikkje så lett for bamsen å forstå kor grensa går og at det er fy å ikkje ete opp maten. Historisk sett kom bjørnen før sauen. Kanskje bør det etablerast ei buffersone mellom dei? Rovdyrpolitikken er noko som set sinna i kok her i traktene, og ordføraren i Bardu frå SP er, ikkje overraskande, sterkt engasjert på bøndene si side. Eg, som drista meg til å kommentere eit FB-innlegg i lokalavisa om at villmarkskommunen jublar over felte bjørnar og at bjørn er bjørn og ikkje lystmordar, fekk mellom anna spørsmål om eg i det heile tatt hadde vore i Bardu? Noko eg nokså enkelt kunne bekrefte. Men her er såvisst ingen enkle løysingar.

Sommaren i vest

Det har vore ein fin sommar på Vestlandet. Det har blitt både fotturar og padleturar i byen og omlandet. For eit privilegium det er å ha tilgang på nære naturområde å ferdast i! I mai er Bergen på sitt finaste. Det er ei god stund sidan 17. mai, men eg spanderer eit bilete frå ein spasertur i Fjellveien denne dagen.

Så fann vi ut at vi skulle ta ein tur til Tysnes og unne oss eit opphald på Haaheim gård . Her er idyllisk hage, romantiske omgjevnader og topp restaurant. Det vart også padletur i Godøysund med Solstråleøya og bading i Kjevikjo.

Sommaren 2021 er for oss siste sommaren med hage og terrasse med utsikt mot byfjorden. Det er sjølvsagt litt vemodig, men på sikt er det nok betre for oss litt aldrande personar å flytte til leiligheit utan trapper, vedlikehald og hageflekkar der ugraset trivst så altfor godt og er ei plage for vonde ryggar.

Seinsommaren i nord

I slutten av juli gjekk turen igjen mot nord, i bil denne gongen. Først over Fillefjell og Valdresflya, seinare langs den velkjende og tidvis trøyttande E6. Av tidsomsyn vart det ikkje den meir spektakulære kystvegen denne gongen heller. Men det er mange fine stader også i innlandet.

Vi venta besøk av bobilturistar som ville sjå innom vår bustad i Bardu. Dei – Bjørn si søster Wenche og sambuar Kai – fekk i alle fall med seg ein tur på vårt lokale Sundlifjell, dette var før moltesesongen.

Vêret har vore vekslande, men med ikkje så reint få godvêrsdagar, som vi utnytta så godt vi kunne. Denne gongen har vi ikkje vore på dei heilt spektakulære stadene, men oppsøkt både kjente og meir ukjente stader innanfor halvannan times køyretid. Eg lar bileta tale for seg.

Men har her verkeleg berre vore fritid og godvêr? Slett ikkje. OBS’en på Andslimoen og fargehandelen på Andselv har hatt besøk også i sommar. Utbetringa av sjåen skal fullførast og nokre vindu fiksast litt på. Og det har vore kalde dagar, gråvêr og regn slik som i dag.

Dette vart eit summarisk tilbakeblikk på ein sommar som tross alt ikkje er heilt slutt enno. No blir det snart bytur til Tromsø og litt sosialt liv med familie og vener der. Deretter nokre dagar i Bardu før det blir retur mot sør, truleg med ein visitt til studenten i Bodø og familie i Trondheim. Hausten ventar med ryddesjau og etter kvart sal av noverande bustad. Ein får ta det som det kjem.